โต...โต่...โต้...โต๊...โต๋

ครั้งแรกที่ได้ยินคำว่า  "โต๋"  จำได้ว่ามาจากหนังเรื่อง "โต..แล้วต้องโต๋"  (http://www.thaifilmdb.com/th/tt00354)

ที่เข้าฉายเมื่อปี พ.ศ.  ๒๕๓๕  แต่จำไม่ได้แล้วว่าตอนนั้นคำว่า  "โต๋"  มีความหมายว่าอะไร  คาดว่าคงฮิป(HIP)และเป็น

ที่นิยมของเด็กแนวในสมัยนั้นพอตัว 

13  ปี ผ่านไปคำว่า  "โต๋"  กลับเข้ามากระแทกหูอีกครั้ง 

คำชักชวนที่แว่วเข้ามากระทบหูให้ไปดู  "เด็กโต๋"  หนังสารคดีของพี่น้องป๊อบ อารียา  ชุมสายกับคุณนิสา  คงศรี

ในฐานะคนที่เคยไปออกค่ายอาสาฯ  http://www.yimsiam.com/board/V70/index.asp?wbID=ptu_too

ควรจะไปดูเพื่อรื้อลิ้นชักความทรงจำ....

บอกตามตรงว่าเฉย ๆ  ไม่ตื่นเต้นแปลกใจสักเท่าไหร่ที่พี่น้องป๊อบกับเพื่อนสาวเกิดหันมาสนใจวิถีชีวิตเด็กน้อยชาวเขา 

เพราะช่วงปีสองปีที่ผ่านกระแสปันน้ำใจเพื่อชุมชนที่ยากไร้ได้ก่อตัวขึ้นและพัดหมุนเข้าไปสู่ทุกวงการ 

ต่อมาได้อ่านบทสัมภาษณ์และดูตามสื่อต่าง ๆ  ที่เธอให้สัมภาษณ์ถึงต้นที่ทำให้เกิดเหตุ(หนังสารคดี)เรื่องนี้

คือการได้ไปเลี้ยงอาหารกลางวันให้กับเด็กน้อยชาวเขาโดยการชักชวนของทีมงานนิตยสาร aday

http://www.daypoets.com/

หลังจากนั้นก็เกิดปิ๊งป๊ะต๊ะติ๊งโหน่ง (หรือที่เรียกว่า turning point  จุดเปลี่ยน) ใจประทับอยากจะทำหนังที่เกี่ยวกับเด็กนัก

เรียนชาวเขาสักเรื่อง  โดยเธอให้เหตุผลที่หัวใจมาหยุดไว้ที่โรงเรียนบ้านแม่โต๋ว่า  เพราะเขา(ครูและอาจารย์ที่โรงเรียน)ไม่

ขออะไร  พวกเขาบอกว่าไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว!!!  และบอกให้เธอเอาไปให้โรงเรียนอื่นที่เขาขาดมากกว่าที่แม่โต๋ดีกว่า

ซึ่งเธอบอกว่าแตกต่างจากโรงเรียนอื่น ๆ  ที่เจอหน้าเธอมักจะขอสนามกีฬา  ห้องน้ำ  คอมพิวเตอร์  ฯลฯ 

ฟังแล้วก็มีหลายมุมให้เลือกมอง

-  เธอประทับใจคณะครูโรงเรียนบ้านแม่โต๋รู้จักและยอมรับว่าโรงเรียนของตนมีเพียงพอแล้ว

-  โรงเรียนอื่น  ๆ  ที่พี่น้องป๊อบเธอไปเจอนั้นเขาขาดแคลนและต้องการนำไปพัฒนาโรงเรียนจริง  ๆ 

-  เธอมองว่าโรงเรียนอื่น  ๆ  นั้นมีความต้องการเกินความขาดแคลนและนำไปพัฒนา

ด้วยเหตุผลในการเลือกโรงเรียนบ้านแม่โต๋นี่แหล่ะได้สะกิดให้เริ่มชำเลืองมองหนังสารคดีเรื่องนี้ 

ใครที่เคยไปออกค่ายอาสาฯ  ตอนเรียนหรือทำงานคลุกวงในอยู่กับชุมชนชาวเขาหรือเรียกตามศัพท์แสงทางมานุษยวิทยา

ได้ว่า  "คนชายขอบ"  (คนที่อยู่ชายขอบของสังคมจวนเจียนจะตกขอบ=คนเก็บขยะ, เพศที่สาม,  คนติดเชื้อ  HIV,  คน

เก็บขยะ  ฯลฯ  ถ้าอยากรู้มากกว่านี้หาอ่านได้จากหนังสือ  คนชายขอบ  ของ  ดร.ปริตตา เฉลิมเผ่า กออนันตระกูลหรือ

http://www.geocities.com/middata/newpage11.html)

ส่วนใหญ่พอเห็นโรงเรียนบ้านแม่โต๋ในหนังแล้วมักจะ  "ยี๊"  กับความใหญ่โตมโหฬารของขนาดโรงเรียนที่ไม่ให้ความรู้สึก

คุ้นเคยเป็นกันเอง  ด้วยในมโนภาพของโรงเรียนที่ขาดแคลนและต้องการความช่วยเหลือที่ปรากฏในการบ่มเพาะ

ประสบการณ์  "โรงเรียนมีครูหนึ่งคน  ครูผู้เสียงสละตน"  1 อาคาร 1 โรงเรียน เป็นโรงเรียนในฝันของคนที่ทำค่ายส่วนใหญ่