เริ่มต้นปี ๒๕๔๘  ที่ อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา

พบความสูญเสีย กองทับถม ท่วมท้น

ความทรงจำที่หลั่งไหลออกมาพร้อม กลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อ

ช่วงหนึ่ง ฉันได้เป็นอาสาสมัครฝ่ายค้นหาข้อมูลของผู้สูญหาย

ญาติของเขาเหล่านั้น ต้องกรอกใบประวัติทั้งชื่อ ลักษณะทางกาย เพศ อายุ แผลเป็น เสื้อผ้าที่ใส่ ฯลฯ

แล้วเราก็เริ่มค้นหาจากในคอมพิวเตอร์ที่เก็บฐานข้อมูลของผู้จากไป ทั้ง รอยสัก ฟัน สิ่งของ เสื้อผ้า ฯลฯ
โดยข้อมูลนั้นจะระบุไว้เป็นหมายเลข ที่ส่วนใหญ่ไม่มีชื่อและบางส่วนระบุเพศไม่ได้

พี่ที่เคยทำมาก่อน บอกกับฉันก่อนที่เขาจะกลับไปทำงานว่า ค้นให้ละเอียดที่สุด

เพื่อที่เขาจะได้เจอ.....กัน

เมื่อรายใดมีข้อมูลที่ใกล้เคียง

(ส่วนใหญ่จะมากกว่าสองหมายเลขขึ้นไป)

ก็จะให้ญาติไปดูภาพที่ถ่ายเก็บไว้อย่างละเอียด

โดยฝ่ายข้อมูลภาพ  ที่ตั้งอยู่โต๊ะถัดจากฉันไม่เกิน  3  ก้าว

แม้จะคุ้นเคยหรือสนิทแนบแน่นกันมานานหลายปี

แต่เพียงผ่านไปแค่สองอาทิตย์นับจากการจากไกล

ภาพของเขาเหล่านั้นกลับยากที่จะเคยคุ้น

หากดูจากภาพแล้วยังไม่พบ

สุดท้ายญาติสายเลือดเดียวกัน เช่น พ่อ แม่ พี่ น้อง ลูก

จะต้องไปทำการตรวจ DNA

แล้วเจ้าหน้าที่จะโทรกลับไปบอกผลที่บ้าน



โต๊ะม้าหินที่จัดไว้หลายสิบตัวเบื้องหน้าฉันมีคนมานั่งรอ รอ แล้วก็รอ...

นัยน์ตาแห้งแล้งหลายสิบคู่ ทอดมองไกล..ออกไป


ขณะที่ฉันกำลังนั่งมองคนที่เหม่อ...

"หนู ๆ"

ฉันหันไปตามเสียงเรียกนั้น  คุณยายที่มาหาข้อมูลลูกสาวเมื่อกี๊นี่นา

"ขอบคุณมากเลยนะหนู ยายเจอลูกสาวแล้วล่ะจ้ะ"

ยายยิ้มเห็นฟันให้กับฉัน...

"ยินดีด้วยค่ะยาย" ฉันตอบพลางขยับมุมปากยิ้ม


หลังจากประโยคนั้น

ฉันก็เฝ้าวนเวียนคิดถึง แต่คำว่า ยินดี ที่ได้ตอบออกไป...